کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران
فیها کتب قیمه
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران، بزرگترين کتابخانه دانشگاهی ايران است و مجموعه ای غنی و گسترده از منابع گوناگون در زمينه های مختلف علوم و فنون و ادب را در برمی گيرد. اين کتابخانه در کنار کتابخانه های تخصصی دانشکده ها که هر يک بر حسب نيازهای علمی و آموزشی ويژه خود به وجود آمده اند، بيشتر به امر پژوهش اختصاص دارد و به گردآوری آثار مربوط به مطالعات اسلام شناسی، ايران شناسی و شرق شناسی می پردازد.
هسته اصلی کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، در سال 1329، با مجموعه اهدايي سيد محمد مشکوه، استاد دانشگاه تهران، شامل 1329 جلد نسخه خطی، تشکيل گرديد. بنای فعلی کتابخانه در اول مهر ماه سال 1350 گشايش يافت. در طول اين مدت، امور فنی کتابخانه، ايجاد ارتباط با مراکز علمی و دانشگاهی جهان و انتخاب و به کار گماردن کتابداران متخصص، در زيرزمين سازمان مرکزی و زيرزمين دانشکده علوم و اتاق های مسجد دانشگاه انجام می شد. در سال 1353، به منظور گردآوری، نگهداری و سازمان دهی انتشارات غيرکتابی که از سازمان ها، وزارتخانه ها, دانشگاهها، و انجمن های فرهنگی و موسسات و مراکز داخل و خارج از کشور به کتابخانه مرکزی اهدا می شد، "مرکز اسناد" کتابخانه داير گشت و نام آن به کتابخانه مرکزی افزوده شد.
ساختمان کتابخانه با مساحت بيش از 22 هزار متر مربع دارای 9 طبقه است که شامل دو طبقه زير زمين، همکف, طبقه اول، و 5 طبقه مخزن کتاب و مطبوعات واسناد می باشد. کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد در حال حاضر حدود 50 هزار عضو ثابت دارد و روزانه پاسخگوی بيش از 4500 نفر مراجعه کننده از دانشجويان دانشگاه تهران و ديگر دانشگاهها وموسسات آموزش عالی و محققان و پژوهشگران داخل و خارج از کشور است.
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد، از سال 1346 به عضويت فدارسيون بين المللی انجمن های کتابداری – ايفلا – در آمده است.
